در كربلا فرود آمديم ، در حالى كه كالاى تجارت با خود داشتيم ؛ پس به خانهء مردى درآمديم و شام را نزد او خورديم و از كشته شدن امام حسين 7 گفت‌وگو كرديم و اينكه هيچ كس در ريختن خون آن حضرت شركت نداشت ، مگر اينكه به زشت‌ترين حالت مُرد [ و به درك و اصل شد ] . در اين هنگام ، مرد ميزبان گفت : شما چقدر دروغ مىگوييد ! من خودم در ريختن خون حسين شركت داشتم و در شمار قاتلين او بودم و هيچ مشكلى برايم پيش نيامده است . وقتى شب به پايان رسيد ، فرياد و فغان بلند شد . پرسيديم چه خبر شده است ؟ در جواب ما گفتند : مرد صاحب‌خانه به تعمير و اصلاح چراغ پرداخت كه انگشتش آتش گرفت ؛ سپس به تمام بدنش سرايت كرد و سوخت . سدى گفت : به خدا سوگند ! او را ديدم ، چنان‌كه خاكستر شده بود . « 1 » مفهوم اين بيان ، اين است كه كربلا بعد از واقعهء عاشورا ، مناسب و شايسته حضور مردم و زندگانى و ساخت و ساز خانه‌هاى مسكونى گرديد و ساكنين آن ، به داد و ستد با بازرگانان پرداختند . همان‌گونه كه اخبار و احاديث ديگرى ، حاكى از اين است كه در مدت كوتاهى بعد از واقعه عاشورا ، افراد زيادى از شهرهاى مختلف ، به كربلا كوچ كردند و قبر مطهر امام حسين ( ع ) در آن زمان آشكار و آباد بود و مردم ، دسته دسته براى زيارت آن حضرت و عرض حاجت به پيشگاه خداى متعال ، آمد و شد داشتند و معجزات فراوانى از آن ، نمايان مىگشت و همگان از مؤمن و فاسق ، آنها را مشاهده مىكردند . در نسخهء اصلى كتاب نوادر ، نوشتهء علىّ بن اسباط كه از ياران امام صادق ( ع ) به شمار مىرود ، نقل شده است كه : در همان سال 61 هجرى كه امام حسين ( ع ) به شهادت رسيد ، زنان نابارور از

--> ( 1 ) . ر . ك : اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 297 .